چهارشنبه گذشته سر کلاس بحث بر سر میزان توانایی کشورها در مدیریت بود و اینکه مدیریت منابع انسانی یکی از مهمترین بخشهای مدیریتی محسوب می شود.
صحبت از کشور ژاپن بود که با سرمایه گذاری بلند مدتی که بر روی نیروی انسانی خود کرده است اکنون به چنین موقعیتی در سطح جهان رسیده و کشور ما به علت اینکه عمدتا نسبت به نیروی انسانی بی تفاوت بوده است و مدیریت در کشور بر اساس رابطه مداری اجرا می شود از جایگاه چندان مناسبی در سطوح بین المللی برخوردار نیست.
با مباحثی که صورت گرفت به این نتیجه رسیدم که:
در کشورهایی که پیشرفتی ندارند این قدرتها هستند که تصمیم می گیرند و برنامه ریزی می کنند و در کشورهای پیشرفته این تفکرها (مغزها) هستند که تصمیم می گیرند و برنامه ریزی می کنند.
تفاوت بین دو کشور چیزی بیش از زمین تا آسمان است.
پ ن ۱: معذرت می خوام که مدتی دست از نوشتن کشیده بودم. مطلب برای نوشتن زیاد بود اما مگه این اساتید گرام فرصت برای آدم باقی می گذارن.
پ.ن ۲: شرمنده که فرصتی نشد عید سعید فطر رو تبریک بگم همینجا به همگی دوستان این عید بزرگ رو تبریک عرض می کنم و امیدوارم که طاعات و عباداتتون قبول درگاه حق قرار گرفته باشه.
پ.ن ۳: بنده با صحبتها و بحثهایی که شنیدم به نتیجه بالا رسیدم خوشحال می شم شما هم در این مورد نظر بدین و اگه جایی دچار اشتباه شدم راهنماییم کنین.